تیم ملی ایران در حالی که با توجه به بیش ترین میزبانی در دور برگشت، باید میزبان بازی های متمرکز انتخابی جام جهانی ۲۰۲۲ قطر در گروه سوم می بود، اما AFC به بهانه های واهی این میزبانی را به بحرینی داد که از هیچ اقدام خصمانه ای علیه ایران ابایی ندارد.

تیم ملی ایران در آغاز بازی های مقدماتی جام جهانی ۲۰۲۲ با مارک ویلموتس شروع خوبی داشت و در مقابل دو تیم سطح سوم آسیا پیروزی های پرگلی به دست آورد.

اما زمانی که ایران به حریفان قدر خود چون بحرین و عراق برخورد کرد، عیار واقعی مارک ویلموتس مشخص شد و همگان به این نتیجه رسیدند که او برای موفقیت با ایران به تهران سفر نکرده، بلکه هدفش فقط درآمدزایی بوده است.

در واقع ویلموتس نتنها به ایران تعصب نداشت، بلکه به موفقیت خود در مربیگری فوتبال هم تعصب نشان نداد و همه چیز را در دریافت دستمزد خود می دید.

به جرات می توان گفت با توجه به اخلاق خشک و ماشینی او، اگر فدراسیون تمام دستمزدش را به موقع هم می داد، به دلیل نداشتن ارتباط خوب با بازیکنان باز هم نتیجه لازم را با تیم ملی نمی گرفت، هر چند شاید به دور دوم انتخابی می رسید، البته با صعودی ناپلئونی!

در اینجا بخوانید:

به هر حال ویلموتس رفت و کرونا دامن فوتبال را گرفت تا مسابقات انتخابی جام جهانی یکی پس از دیگری کنسل شود.

در آسیا نیز ابتدا بازی های مقدماتی جام جهانی برای دو سه بار به تعویق افتاد و دست آخر AFC تصمیم گرفت، بازی ها را به صورت متمرکز برگزار کند.

همانگونه که انتظار می رفت، دوره گذار فدراسیون فوتبال و بی تفاوتی مسئولان وقت فوتبال نسبت به آینده تیم ملی و پیگیری نکردن امور بین المللی آن باعث شد کنفدراسیون فوتبال آسیا به میزبانی ایران حتی فکر هم نکند.

با اعلام AFC بحرین به عنوان میزبانی گروه سومی انتخاب شد که تیم ملی ایران هم در آن حضور دارد. بحرینی که از زمانی که به ناحق از ایران جدا شده تاکنون از هیچ اقدام خصمانه ای علیه ایران ابایی نداشته و با تمام وجود تمام تلاش خود را برای ضربه زدن به ایران در جنبه های گوناگون انجام داده است.

شاید اگر میزبانی این مسابقات به آمریکا می رسید، خطرش برای ایران کم تر از بحرین بود.

از انتخاب بحرین باید ترسید و به مقابله با آن باید پرداخت. چرا که جای تعجب نیست اگر در جریان مسابقات اتفاق غیر طبیعی برای بازیکنان بیافتد که پرداختن به جزئیات آن به مصلحت نیست.

در اینجا بخوانید:

البته نباید از نقش شیخ سلمان رئیس AFC برای این انتخاب غافل بود.

ما از ظرفیت هایمان استفاده نمی کنیم و وقتی روز آخر همه چیز را از دست دادیم، حالا فریاد می کشیم که چرا چنین شده است.

انتخاب بحرین در گروهی که تیم ملی ایران برای میزبانی از تمام جهات شایستگی داشت، چه اعتباری، چه امکاناتی (نسبت به بحرین) و چه عدالتی، توهین به تمام مردم ایران بود.

بدون شک پس گرفتن این میزبانی امکان پذیر است، اما کار سخت و تلاش فراوانی می خواهد که فقط در سایه اتحاد همه ارکان فوتبالی و سیاسی کشور شکل می گیرد.

در غیر این صورت تیم ملی باید به منامه برود و تمام عواقب احتمالی آن را به جان بخرد و اگر از همه حواشی غیر مترقبه فرار کرد تازه در انتظار معجزه غیرت و تعصب بازیکنانش باشد.

به امید اینکه از اکنون برای ۱۰ و ۲۰ سال آینده تلاش کنیم تا ۲۰ سال دیگر جایگاه فعلی خود را در ارکان بین المللی فوتبال نداشته باشیم.

ما پتانسیل داریم، اما غرایض شخصی اجازه نمی دهد این پتانسیل های بالقوه به بالفعل تبدیل شود !

به امید روزی که این اجازه صادر شود !